Ever since it has come to light, the issue of cloning became the most trivial issue on human existence. It has stirred the interest and opinion of the world and divided the people into its supporters and condemners. However due to the prominence of conservative societies, it is still regarded as an unethical and immoral action which therefore, is prohibited. Nevertheless, most of its supporters convince the people on the advantages of cloning for organ transplantation. Supporters say that through cloning, finding the match for a person who desperately needs an organ for transplant would no longer be a big problem. It would benefit the most the improvement of medical and surgical services to help the people.
The world’s most influential people, the Christians, comprise more than half of the world’s population. As part of their faith, they live in accordance to the doctrines of the Bible which clearly brands an action against its principles as immoral and atrocious. Thus when cloning was first introduced, the Christian Church and all the believers of the Bible explicitly rebuked its existence, demeaning it as a work of the evil. In fact, Christians firmly depended on the first commandment in the Old Testament of the Bible: “I am the Lord, Your God. You shall not have other gods before me.” For the Christians, cloning, no matter how benevolent its purpose be, is still against the ten commandments, the Law of God and of Mankind.
On the other hand, supporters of cloning have been striving to redeem it in the eyes of a dogmatic society. They insist that cloning is part of the progress modernization tends, which is technology. And similar to the objectives of technology, the purpose of cloning is to make life of man easier and fulfilling. Through cloning, they further explained, the lack of organ donors or organ matches will no longer be a problem. Those people who are in face of death and in dire need of organ replacement will be assured to achieve the organ they wanted as soon as possible. And for them, cloning isn’t as cruel as playing god but it actually caters benefits for a greater and longer life.
It is upon the public’s discretion whether to choose morality or practicality.
Friday, July 4, 2008
for mel
Being at the peak of a summit does not mean your feet are not on the ground. Mel proved me that.
To strive for excellence would be to walk along a cliff. Mel, for four formative years of her life, walked along the cliff of Law School with the hope that she could reach the other end. Along the way, Mel exuded more than just determination and perseverance. Her endeavor was to achieve excellence. Mel had dedicated herself to her academic career, prompting her to be among the most outstanding students at school as a dean’s lister. But for all her triumphs, Mel did not fail to display humility and modesty. No matter how great her achievements are, she is always ready to use these achievements, in any way she can, just to lend her helping hand to anyone who needs it.
Mel goes beyond what others think she can only offer. She is indeed, an epitome of excellence, but also, of love and of friendship. Her warm and affectionate character leads her to love immensely and to be loved more tremendously. She is more than willing to give her everything to the people, she loves the most and she is more than any friend can imagine to be an “ideal” best friend. She may have some imperfections but her pure heart compensates for those. Her company definitely expels any impression of boredom but at serious matters, her company is consoling and compassionate. She never fails to listen to her friend’s adversities and help them get through. She may seem as a typical friend, but knowing her better makes you think of her as an ideal person.
And while Mel has now reached the end of her struggle, she always keeps in mind that her feet are still placed flat on the ground. There are more peaks to reach and cliffs to overcome. Because for Mel, the journey just starts here.
To strive for excellence would be to walk along a cliff. Mel, for four formative years of her life, walked along the cliff of Law School with the hope that she could reach the other end. Along the way, Mel exuded more than just determination and perseverance. Her endeavor was to achieve excellence. Mel had dedicated herself to her academic career, prompting her to be among the most outstanding students at school as a dean’s lister. But for all her triumphs, Mel did not fail to display humility and modesty. No matter how great her achievements are, she is always ready to use these achievements, in any way she can, just to lend her helping hand to anyone who needs it.
Mel goes beyond what others think she can only offer. She is indeed, an epitome of excellence, but also, of love and of friendship. Her warm and affectionate character leads her to love immensely and to be loved more tremendously. She is more than willing to give her everything to the people, she loves the most and she is more than any friend can imagine to be an “ideal” best friend. She may have some imperfections but her pure heart compensates for those. Her company definitely expels any impression of boredom but at serious matters, her company is consoling and compassionate. She never fails to listen to her friend’s adversities and help them get through. She may seem as a typical friend, but knowing her better makes you think of her as an ideal person.
And while Mel has now reached the end of her struggle, she always keeps in mind that her feet are still placed flat on the ground. There are more peaks to reach and cliffs to overcome. Because for Mel, the journey just starts here.
stallion yearbook foreword
Look far ahead as we race through our own life, with victory waiting to be crossed at the finish line. And if we stumble, let our ears be deafened as the crowd cheers; and let our spirit drown in the outpours of courage. Then we shall stand, having gained strength beyond measure and having the faith that we could get in the right track, run again and finally, reach the end.
But then again, the finish line marks just the beginning of a new race to run.....
But then again, the finish line marks just the beginning of a new race to run.....
Closing the Cupboard
If you think Math and Physics are the worst subjects ever made, think again. In fact, the hardest thing you could ever find yourself into and that no form of education or tutorial can help you get through it is planning your own life.
It is a lot easier to dream than to execute your plans. Somewhere along the line, fate tries to get in your way and meddle with your affairs. What you thought could’ve been possible seems to be miles away from reality and the worst is, what you have persistently fought for against fate, becomes your biggest failure.
This is why it is hard to plan your life. The end you have in mind entails your fears and doubts. Thus, they all keep you from taking a shot at the risk they call life.
Believe me. I feel it, so perfectly.
I can say that senior year is the hardest period of my life as a student. It is just as if I am stuck at looking forward to the future but finding myself missing the childhood I enjoyed. Suddenly, all my simple dreams come in numerable options, all of which provide a future I doubt will come true. What makes planning my life so difficult is that I know someday things will be changed because there are uncontrollable forces that cause it to.
Aside from change, there’s always the fear of failure. Now that I am almost independent, there is less specific space of landing in case I would fall. There’s only myself whom I can rely on. There’s only my pair of feet that could support me, and the newly sprouted wings that are still vulnerable.
And right now, it made me regret that I ever wished to grow up, if growing up means you have to experience the worst, all by yourself.
But still, the future isn’t something I have to fear. In fact, fears are made to be faced, not to be run away from. It may be the most difficult thing to do but it’s all we could do to have the success we have been shooting for. We can never face that success if we choose to turn our backs at our fears.
Actually, this is just the next stage. And as I travel on, I’ll bring all the things I have learned throughout my highschool life. I’ll bring the bad and the good, whatever made me who I am right now. For if not the bad things, I wouldn’t have seen what is good and if not for the good, never will I long for something much more beautiful.
And someday, you’ll be on the pedestal I am right now. You’ll experience the same things I have told you and worry about the same things. It’s all up to you. Listen to what your heart says at the same time consult your mind. Fate may have provided us the options, but our life is a choice we make. The requisite to success is not just the formula but also the analysis of the problem. There is no correction pen available to erase what you have done nor a pencil you can use to play safe with your answers. All you have is yourself. So think carefully. A simple choice could make or break you.
It is a lot easier to dream than to execute your plans. Somewhere along the line, fate tries to get in your way and meddle with your affairs. What you thought could’ve been possible seems to be miles away from reality and the worst is, what you have persistently fought for against fate, becomes your biggest failure.
This is why it is hard to plan your life. The end you have in mind entails your fears and doubts. Thus, they all keep you from taking a shot at the risk they call life.
Believe me. I feel it, so perfectly.
I can say that senior year is the hardest period of my life as a student. It is just as if I am stuck at looking forward to the future but finding myself missing the childhood I enjoyed. Suddenly, all my simple dreams come in numerable options, all of which provide a future I doubt will come true. What makes planning my life so difficult is that I know someday things will be changed because there are uncontrollable forces that cause it to.
Aside from change, there’s always the fear of failure. Now that I am almost independent, there is less specific space of landing in case I would fall. There’s only myself whom I can rely on. There’s only my pair of feet that could support me, and the newly sprouted wings that are still vulnerable.
And right now, it made me regret that I ever wished to grow up, if growing up means you have to experience the worst, all by yourself.
But still, the future isn’t something I have to fear. In fact, fears are made to be faced, not to be run away from. It may be the most difficult thing to do but it’s all we could do to have the success we have been shooting for. We can never face that success if we choose to turn our backs at our fears.
Actually, this is just the next stage. And as I travel on, I’ll bring all the things I have learned throughout my highschool life. I’ll bring the bad and the good, whatever made me who I am right now. For if not the bad things, I wouldn’t have seen what is good and if not for the good, never will I long for something much more beautiful.
And someday, you’ll be on the pedestal I am right now. You’ll experience the same things I have told you and worry about the same things. It’s all up to you. Listen to what your heart says at the same time consult your mind. Fate may have provided us the options, but our life is a choice we make. The requisite to success is not just the formula but also the analysis of the problem. There is no correction pen available to erase what you have done nor a pencil you can use to play safe with your answers. All you have is yourself. So think carefully. A simple choice could make or break you.
sadness in solitude
What could be more difficult
than to wait for something so unsure
and that you only have the slightest hope to cling onto it
yet you cling so hard,
so hard that you feel your grip tightens
as you wish that maybe, somehow
that hope will no longer keep you waiting.
What could be more difficult
Than thinking if the waiting will last for a lifetime
And that while you wait
You shed tears you never wanted to
And still manage to smile
Thinking that maybe, somehow
Someone will wipe away those tears from your eyes.
What could be more difficult
Than getting weary of waiting
And still longing more and more
That the unsure will make itself known
To the reality we live on
Yet while the clock ticks by
You just wait all by yourself
Holding on to faith that maybe, somehow
you’ll never feel alone again.
What else could be more difficult than love?
The answer is,
Being alone.
than to wait for something so unsure
and that you only have the slightest hope to cling onto it
yet you cling so hard,
so hard that you feel your grip tightens
as you wish that maybe, somehow
that hope will no longer keep you waiting.
What could be more difficult
Than thinking if the waiting will last for a lifetime
And that while you wait
You shed tears you never wanted to
And still manage to smile
Thinking that maybe, somehow
Someone will wipe away those tears from your eyes.
What could be more difficult
Than getting weary of waiting
And still longing more and more
That the unsure will make itself known
To the reality we live on
Yet while the clock ticks by
You just wait all by yourself
Holding on to faith that maybe, somehow
you’ll never feel alone again.
What else could be more difficult than love?
The answer is,
Being alone.
for Bulaklak ng Maynila
A flower.
A symbol for beauty. For magnificence. And for wonder. It is an inspiration that makes us bloom fully into greater fields of majesty and radiance. So that we can also be the inspiration of others.
A flower.
A symbol for love. In all its faces. And In its universal and exceptional sense. A love that will forever be cherished as it heightens the fragrance of life and brightens up the shadows in one’s dreams.
A flower.
A symbol for life. For being. For existence. It is a bud where our fruits grow from and from where we find the splendor of our existence. It is a life that flourishes into a garden of wisdom, of beauty and of love, where our purpose is being harvested until the time we finished serving that purpose, and we wither and die.
At this point, let us take you to a moment when a flower is trapped in the confines of ruthless and work-driven Manila.
A symbol for beauty. For magnificence. And for wonder. It is an inspiration that makes us bloom fully into greater fields of majesty and radiance. So that we can also be the inspiration of others.
A flower.
A symbol for love. In all its faces. And In its universal and exceptional sense. A love that will forever be cherished as it heightens the fragrance of life and brightens up the shadows in one’s dreams.
A flower.
A symbol for life. For being. For existence. It is a bud where our fruits grow from and from where we find the splendor of our existence. It is a life that flourishes into a garden of wisdom, of beauty and of love, where our purpose is being harvested until the time we finished serving that purpose, and we wither and die.
At this point, let us take you to a moment when a flower is trapped in the confines of ruthless and work-driven Manila.
Sa Loob ng Pugad Baboy
Nakakita ka na ba ng asong parang hindi aso?
Kung iniisip mong nababang-aw na yata ako, puwes nagkakamali ka.
Binuhay ni Apolonio “Pol” Medina ang tauhang si Polgas, isang asong mukhang aso pero isip-tao, para sa kanyang tanyag na komik istrip na “Pugad Baboy”. Nilunsad ito bilang isang black and white komik istrip sa pahayagang Philippine Daily Inquirer noong Mayo 18, 1988 at nabigyang- kulay ito noong ika-3 ng Oktubre 2004 sa pang-Linggong isyu ng nasabing pahayagan. Matapos ang apat na taon, ngayon, isa na itong ganap na komiks na talagang inaabangan ng masugid nitong mambabasa.
Bawal ang pikon sa “Pugad Baboy”
Simple lamang ang ibig sabihin ng pangalan nito; “Pugad Baboy” ibig sabihin, pugad ng mga baboy. Ito ay isang tunay na komunidad sa Bulacan, hilaga ng Maynila, bilang isang pugad ng mga baboy dahil sa marami at mababahong babuyan rito. Bukod rito, nabanggit ng lumikha ang kapansin-pansing katabaan ng mga Pilipino. Para sa lumikha, nakakatuwang isipin na may mga nagtatabaang Pilipino sa kabila ng sangkaterbang problema nila. Ngunit bukod sa pisikal na kaanyuan ng mga Pilipino, mas kapansin-pansin ang uri ng satiriko o panunudyo na nakapaloob rito. Tinagurian ang Pugad Baboy na isang “satirikong pampulitikal” o sa madaling salita, pinupuna nito ang kapalpakan ng pamahalaan sa pamamagitan ng komedya o katatawanan. Ipinapakita rito ang mga daing ng mga Pilipino sa gobyerno sa paraang nakakatawa, ngunit masakit rin kung tumama. Kaya nga siguro “Pugad Baboy” ang ipinangalan rito; kasunod sa “Pugad Lawin” kung saan unang narinig ang hibik ng mga Pilipino para sa rebolusyon. Pero hindi lamang gobyerno ang pinupuna rito, maging ang mga likas nang masasamang gawi ng mga Pilipino.
Ang “alaskador” ng Pugad Baboy
Si Apolonio “Pol” Medina ang promotor ng lahat ng kalokohan ng Pugad Baboy gang. Sa unahan ng bawat isyu ng Pugad Baboy, ipinapakita ang maikli niyang talambuhay na ginawang kawili-wili sa pamamagitan ng karikatura at pambibiro niya. Ayon sa istrip, si “Pol” ay isang arkitekto subalit matapos ang dalawang taon niyang pagtatrabaho sa Iraq bilang isang OFW (overseas Filipino worker), naubos ang lahat ng kanyang naipon at nakaramdam ng kagipitan. Noong 1988, nagsimula siyang mag-drowing ng iba’t- ibang kartoon at naisip niyang pagkakitaan ito. Hindi lamang ang mga iginuguhit ni Pol ang may makulay na istorya, maging kanyang mga pakikipagsapalaran ay parang komiks rin. Sa paghahanap niya sa Manila Bulletin sa Intramuros, Maynila, naligaw siya at napagpasiyahang magtanong sa isang tambay doon. Nagtanong siya ngunit kahit ang tambay ay hindi sigurado kung tama ba ang binibigay niyang direksyon kay Pol. Sumunod pa rin si Pol ngunit imbes na mapunta sa Manila Bulletin, narating niya ang Philippine Daily Inquirer na mahigpit pang kalaban ng naunang nabanggit na pahayagan. Maluwag namang tinanggap ng Inquirer ang komik istrip ni Pol at magpasahanggang-ngayon ay tinatangkilik pa rin ang kahanga-hangang niyang talento. Ipinanganak si Pol noong 1960 at noong 1962, nakita ang kanyang talento sa pagguhit. At ang lahat ng sumunod na naganap ay bahagi na ng kasaysayan.
Ang mga Kakuntsaba ni Pol
Ayon sa testimonya ng lumikha, ang mga tauhan sa kanyang komik istrip ay hango sa napapansin niya sa tunay na buhay. Kaya nga nagsilbi ang kanyang komiks na repleksyon ng buhay ng mga Pilipino sa loob ng humigit- kumulang apat na taon. Narito ang listahan ng mga karikaturang binigyang- buhay ni Pol at nagbigay- buhay sa mambabasa dahil sa pambibiro nilang puno ng katuturan.
Si Polgas. Siya ang bida ng buong komik istrip. Ang pangalan niya ay mula sa salitang “pulgas” ng aso. Tinagurian siyang “ang asong hindi”, superdog, at dobermaxx. Ang kanyang “pag-iisip na parang tao” ay nag-ugat sa paglamon niya ng “misteryosong bibingka” ng kanyang amo at ang radiation na nakuha niya mula sa panonood ng telebisyon. Nagiging aso pa rin naman siya kahit papaano, ngunit depende ito kung kalian niya gustuhin. Dahil sa mala-tao niyang pag-iisip at pagkilos, kinuha siya ng isang kunwari’y ahensya ng militar na OCB o Organized Canine Bureau na binuo upang tuligsain at kontrolin ang pagbebenta ng mga askal (asong-kalye) upang maging pulutan. Dahil dito, tinawag siyang wisedog at nang kalaunan ay tinawag din siyang dobermaxx nang aksidenteng maipadala siya at ang mga resident eng Pugad Baboy sa taong 2078. Marami pang aliyas si Polgas na bahagi na rin ng panggagaya sa ilang sikat na pangalan. Halimbawa nito ang mga: Amorsolo na kunwari’y isang di nakilalang miyembro ng Ninja Turtles, Aquapol na hango kay Aquaman, Growlsbuster na panggagaya sa sikat na Ghostbusters, at marami pang iba.
Ang pamilyang Sungcal. Repleksyon ito ng tipikal na pamilyang Pilipino at ito ang may-ari sa wisedog na si Polgas.
Si Mang Dagul. Siya ang padre de pamilya na isang kusinero sa isang five star hotel. Lagi siayng binibiro dahil sa kanyang malaking tiyan dahil sa pagiging manginginom at dahil sa napapanot niyang ulo. Siya ang “Sweet Ham” ng kanyang asawang si Debbie.
Si Debbie. Siya ang ilaw ng tahanan ng mga Sungcal at mahilig siya sa shopping kaya laging butas ang bulsa ni Mang Dagul. Tinatawag siyang “Honeycured” ng kanyang asawa.
Si Tiny. Kabaligtaran ng kanyang pangalan, siya ang napakalaki at napakatabang babaeng anak ni Mang Dagul. Lagi niyang sinasabi na siya ay seksi at may baywang na 28 pulgada kung sa katunayan ay 28 pulgada siya noong siya’y sampung taon pa lamang.
Si Utoy. Siya ang pinakabatang Pugad Baboy. Sa murang edad na walong taong gulang ay sadyang napakatalino niya. Namana niya mula s kanyang ama ang malisyoso niyang pag-iisip.
Si Brosia. Siya ay si Ambrosia Tangara, ang katulong ng pamilya na mula sa Ginoog, Sorsogon. Simple lang ang deskripsyon sa kanya—walang isip. Lagi niyang katalo ang kanyang among si Mang Dagul.
Ang pamilyang Sabaybunot. Repleksyon ito ng isang marahas ngunit kahit papaano’y matahimik na pamilya.
Si Tomas. Siya ay isang sarhento ng Philippine Air Force. Mahilig siyang maglasing at hilig niyang ipagmayabang ang kanyang baril pero, isa naman siyang under-de-saya sa kanyang asawa.
Si Barbie. Siya ang peministang asawa ni Tomas. At dahil sa pagiging peminista, kinatatakutan siya ng sarhento niyang asawa.
Si Paltik. Siya ang nag-iisang anak ng mag-asawa na mabuting kaibigan ni Utoy. Di tulad ng matalinong si Utoy, isang tunay na alaskador si Paltik. Lagi niyang binibiro ang kanyang gurong si Miss Nobastos na mukhang kabayo.
Ang pamilyang Tang. Repleksyon ito ng pamilyang Tsinoy na naninirahan at nagenenegosyo rito sa Pilipinas kahit pa Tsina ang kanilang bansa. “Sa dami ng populasyon ng mga Intsik maging ang Pilipinas ay nagiging second home na sa kanila”, ayon kay Pol Medina.
Si Mao. Siya ay isang Intsik na nagnenegosyo rito sa Pilipinas sa pamamagitan ng isang sari- sari store. May dalawang ibig ipahiwatig ang kanyang pangalan: “ma-utang” at “ma-utangan”. Mahilig siyang mangutang lalo na para pampuhunan at lagi rin naman siyang inuutangan lalo na ng mga lasenggerong istambay sa kanilang tindahan.
Si Pao. Siya naman ang bading na anak ni Mao. Bestpren niya si Tiny at sadyang bading na bading ang kanyang pagkilos. Nagmamay-ari siya ng isang beauty parlor.
Ang pamilyang Lamouns. Mula ito sa salitang “lamon” na ang ibig sabihin ay lumamon o kumain ng napakarami. Mula sa salita, ang hilig ng pamilyang ito ay iisa—ang paglamon.
Si Bab. Siya ang lutang na lutang na tauhan mula sa pamilyang Lamouns. Isa siyang tamad, walang pakinabang, walang kuwenta ngunit nakakatawang tauhan na patay na patay kay Tiny. Lagi siyang bigo sa kanyang pag-ibig ngunit pagminsan ay nagtatagumpay rin siya, ‘yun nga lang pagkatapos ng dalawang segundo nang sagutin siya ni Tiny ay busted na naman siya.
Sa mga Magiging Adik sa Pugad Baboy
Ang Pugad Baboy ay parang isang joke book; kahit corny, hindi mo pa rin maiiwasang matawa. Ang uri ng pambibiro dito ay naiiba dahil sa may katuturan nitong mga biro. Kahit na minsan may pagka-green ito, napapanatili pa rin nito ang aral na nakapaloob rito—ang pagpapahalaga sa moralidad ng tao, kung ano ang mga obligasyon ng gobyerno at karapatan ng mga mamamayan. Nakakatawa ang nilalaman nito ngunit sadyang ginawa ito upang tumuligsa sa isang kawili-wiling paraan. Ika nga nila, ginawa ito hango sa mga kilala nating “kuwentong barbero”. Mga nakakatawang kuwento na may malakas na patama sa mga nagkamali. Hindi masamang pagtawanan ang pagkakakmali kung minsan. Sa katunayan, mas maganda ngang pagtawanan ito upang habambuhay ay manatili itong aral para sa atin, para hindi na natin ito muling ulitin. Dahil sa masayahing kalikasan nito, tinangkilik ito ng napakaraming mambabasa at naging matagumpay naman si Pol Medina, ang lumikha, sa paghahatid ng daing ng mga Pilipino nang walang nagbabadyang pagluha.
Kung iniisip mong nababang-aw na yata ako, puwes nagkakamali ka.
Binuhay ni Apolonio “Pol” Medina ang tauhang si Polgas, isang asong mukhang aso pero isip-tao, para sa kanyang tanyag na komik istrip na “Pugad Baboy”. Nilunsad ito bilang isang black and white komik istrip sa pahayagang Philippine Daily Inquirer noong Mayo 18, 1988 at nabigyang- kulay ito noong ika-3 ng Oktubre 2004 sa pang-Linggong isyu ng nasabing pahayagan. Matapos ang apat na taon, ngayon, isa na itong ganap na komiks na talagang inaabangan ng masugid nitong mambabasa.
Bawal ang pikon sa “Pugad Baboy”
Simple lamang ang ibig sabihin ng pangalan nito; “Pugad Baboy” ibig sabihin, pugad ng mga baboy. Ito ay isang tunay na komunidad sa Bulacan, hilaga ng Maynila, bilang isang pugad ng mga baboy dahil sa marami at mababahong babuyan rito. Bukod rito, nabanggit ng lumikha ang kapansin-pansing katabaan ng mga Pilipino. Para sa lumikha, nakakatuwang isipin na may mga nagtatabaang Pilipino sa kabila ng sangkaterbang problema nila. Ngunit bukod sa pisikal na kaanyuan ng mga Pilipino, mas kapansin-pansin ang uri ng satiriko o panunudyo na nakapaloob rito. Tinagurian ang Pugad Baboy na isang “satirikong pampulitikal” o sa madaling salita, pinupuna nito ang kapalpakan ng pamahalaan sa pamamagitan ng komedya o katatawanan. Ipinapakita rito ang mga daing ng mga Pilipino sa gobyerno sa paraang nakakatawa, ngunit masakit rin kung tumama. Kaya nga siguro “Pugad Baboy” ang ipinangalan rito; kasunod sa “Pugad Lawin” kung saan unang narinig ang hibik ng mga Pilipino para sa rebolusyon. Pero hindi lamang gobyerno ang pinupuna rito, maging ang mga likas nang masasamang gawi ng mga Pilipino.
Ang “alaskador” ng Pugad Baboy
Si Apolonio “Pol” Medina ang promotor ng lahat ng kalokohan ng Pugad Baboy gang. Sa unahan ng bawat isyu ng Pugad Baboy, ipinapakita ang maikli niyang talambuhay na ginawang kawili-wili sa pamamagitan ng karikatura at pambibiro niya. Ayon sa istrip, si “Pol” ay isang arkitekto subalit matapos ang dalawang taon niyang pagtatrabaho sa Iraq bilang isang OFW (overseas Filipino worker), naubos ang lahat ng kanyang naipon at nakaramdam ng kagipitan. Noong 1988, nagsimula siyang mag-drowing ng iba’t- ibang kartoon at naisip niyang pagkakitaan ito. Hindi lamang ang mga iginuguhit ni Pol ang may makulay na istorya, maging kanyang mga pakikipagsapalaran ay parang komiks rin. Sa paghahanap niya sa Manila Bulletin sa Intramuros, Maynila, naligaw siya at napagpasiyahang magtanong sa isang tambay doon. Nagtanong siya ngunit kahit ang tambay ay hindi sigurado kung tama ba ang binibigay niyang direksyon kay Pol. Sumunod pa rin si Pol ngunit imbes na mapunta sa Manila Bulletin, narating niya ang Philippine Daily Inquirer na mahigpit pang kalaban ng naunang nabanggit na pahayagan. Maluwag namang tinanggap ng Inquirer ang komik istrip ni Pol at magpasahanggang-ngayon ay tinatangkilik pa rin ang kahanga-hangang niyang talento. Ipinanganak si Pol noong 1960 at noong 1962, nakita ang kanyang talento sa pagguhit. At ang lahat ng sumunod na naganap ay bahagi na ng kasaysayan.
Ang mga Kakuntsaba ni Pol
Ayon sa testimonya ng lumikha, ang mga tauhan sa kanyang komik istrip ay hango sa napapansin niya sa tunay na buhay. Kaya nga nagsilbi ang kanyang komiks na repleksyon ng buhay ng mga Pilipino sa loob ng humigit- kumulang apat na taon. Narito ang listahan ng mga karikaturang binigyang- buhay ni Pol at nagbigay- buhay sa mambabasa dahil sa pambibiro nilang puno ng katuturan.
Si Polgas. Siya ang bida ng buong komik istrip. Ang pangalan niya ay mula sa salitang “pulgas” ng aso. Tinagurian siyang “ang asong hindi”, superdog, at dobermaxx. Ang kanyang “pag-iisip na parang tao” ay nag-ugat sa paglamon niya ng “misteryosong bibingka” ng kanyang amo at ang radiation na nakuha niya mula sa panonood ng telebisyon. Nagiging aso pa rin naman siya kahit papaano, ngunit depende ito kung kalian niya gustuhin. Dahil sa mala-tao niyang pag-iisip at pagkilos, kinuha siya ng isang kunwari’y ahensya ng militar na OCB o Organized Canine Bureau na binuo upang tuligsain at kontrolin ang pagbebenta ng mga askal (asong-kalye) upang maging pulutan. Dahil dito, tinawag siyang wisedog at nang kalaunan ay tinawag din siyang dobermaxx nang aksidenteng maipadala siya at ang mga resident eng Pugad Baboy sa taong 2078. Marami pang aliyas si Polgas na bahagi na rin ng panggagaya sa ilang sikat na pangalan. Halimbawa nito ang mga: Amorsolo na kunwari’y isang di nakilalang miyembro ng Ninja Turtles, Aquapol na hango kay Aquaman, Growlsbuster na panggagaya sa sikat na Ghostbusters, at marami pang iba.
Ang pamilyang Sungcal. Repleksyon ito ng tipikal na pamilyang Pilipino at ito ang may-ari sa wisedog na si Polgas.
Si Mang Dagul. Siya ang padre de pamilya na isang kusinero sa isang five star hotel. Lagi siayng binibiro dahil sa kanyang malaking tiyan dahil sa pagiging manginginom at dahil sa napapanot niyang ulo. Siya ang “Sweet Ham” ng kanyang asawang si Debbie.
Si Debbie. Siya ang ilaw ng tahanan ng mga Sungcal at mahilig siya sa shopping kaya laging butas ang bulsa ni Mang Dagul. Tinatawag siyang “Honeycured” ng kanyang asawa.
Si Tiny. Kabaligtaran ng kanyang pangalan, siya ang napakalaki at napakatabang babaeng anak ni Mang Dagul. Lagi niyang sinasabi na siya ay seksi at may baywang na 28 pulgada kung sa katunayan ay 28 pulgada siya noong siya’y sampung taon pa lamang.
Si Utoy. Siya ang pinakabatang Pugad Baboy. Sa murang edad na walong taong gulang ay sadyang napakatalino niya. Namana niya mula s kanyang ama ang malisyoso niyang pag-iisip.
Si Brosia. Siya ay si Ambrosia Tangara, ang katulong ng pamilya na mula sa Ginoog, Sorsogon. Simple lang ang deskripsyon sa kanya—walang isip. Lagi niyang katalo ang kanyang among si Mang Dagul.
Ang pamilyang Sabaybunot. Repleksyon ito ng isang marahas ngunit kahit papaano’y matahimik na pamilya.
Si Tomas. Siya ay isang sarhento ng Philippine Air Force. Mahilig siyang maglasing at hilig niyang ipagmayabang ang kanyang baril pero, isa naman siyang under-de-saya sa kanyang asawa.
Si Barbie. Siya ang peministang asawa ni Tomas. At dahil sa pagiging peminista, kinatatakutan siya ng sarhento niyang asawa.
Si Paltik. Siya ang nag-iisang anak ng mag-asawa na mabuting kaibigan ni Utoy. Di tulad ng matalinong si Utoy, isang tunay na alaskador si Paltik. Lagi niyang binibiro ang kanyang gurong si Miss Nobastos na mukhang kabayo.
Ang pamilyang Tang. Repleksyon ito ng pamilyang Tsinoy na naninirahan at nagenenegosyo rito sa Pilipinas kahit pa Tsina ang kanilang bansa. “Sa dami ng populasyon ng mga Intsik maging ang Pilipinas ay nagiging second home na sa kanila”, ayon kay Pol Medina.
Si Mao. Siya ay isang Intsik na nagnenegosyo rito sa Pilipinas sa pamamagitan ng isang sari- sari store. May dalawang ibig ipahiwatig ang kanyang pangalan: “ma-utang” at “ma-utangan”. Mahilig siyang mangutang lalo na para pampuhunan at lagi rin naman siyang inuutangan lalo na ng mga lasenggerong istambay sa kanilang tindahan.
Si Pao. Siya naman ang bading na anak ni Mao. Bestpren niya si Tiny at sadyang bading na bading ang kanyang pagkilos. Nagmamay-ari siya ng isang beauty parlor.
Ang pamilyang Lamouns. Mula ito sa salitang “lamon” na ang ibig sabihin ay lumamon o kumain ng napakarami. Mula sa salita, ang hilig ng pamilyang ito ay iisa—ang paglamon.
Si Bab. Siya ang lutang na lutang na tauhan mula sa pamilyang Lamouns. Isa siyang tamad, walang pakinabang, walang kuwenta ngunit nakakatawang tauhan na patay na patay kay Tiny. Lagi siyang bigo sa kanyang pag-ibig ngunit pagminsan ay nagtatagumpay rin siya, ‘yun nga lang pagkatapos ng dalawang segundo nang sagutin siya ni Tiny ay busted na naman siya.
Sa mga Magiging Adik sa Pugad Baboy
Ang Pugad Baboy ay parang isang joke book; kahit corny, hindi mo pa rin maiiwasang matawa. Ang uri ng pambibiro dito ay naiiba dahil sa may katuturan nitong mga biro. Kahit na minsan may pagka-green ito, napapanatili pa rin nito ang aral na nakapaloob rito—ang pagpapahalaga sa moralidad ng tao, kung ano ang mga obligasyon ng gobyerno at karapatan ng mga mamamayan. Nakakatawa ang nilalaman nito ngunit sadyang ginawa ito upang tumuligsa sa isang kawili-wiling paraan. Ika nga nila, ginawa ito hango sa mga kilala nating “kuwentong barbero”. Mga nakakatawang kuwento na may malakas na patama sa mga nagkamali. Hindi masamang pagtawanan ang pagkakakmali kung minsan. Sa katunayan, mas maganda ngang pagtawanan ito upang habambuhay ay manatili itong aral para sa atin, para hindi na natin ito muling ulitin. Dahil sa masayahing kalikasan nito, tinangkilik ito ng napakaraming mambabasa at naging matagumpay naman si Pol Medina, ang lumikha, sa paghahatid ng daing ng mga Pilipino nang walang nagbabadyang pagluha.
Subscribe to:
Posts (Atom)
